smiley droombaan

Elke dag voelt als vrijdagmiddag…

Doe jij al wat je het liefste zou willen doen? Switchen naar je droombaan is misschien niet makkelijk, maar ik kan het je aanraden. Lees hier wat het mij gebracht heeft.

Dit is een nooit gepubliceerd interview met mij over hoe ik tot de stap gekomen ben om mijn veilige en goedbetaalde baan op te geven om me in de kledingbusiness te storten.

Zonde dat dat op de plank blijft liggen, ik vind ‘m wel goed genoeg om hier te delen.

 

Wil je wat over jezelf en je werk vertellen?

Na 20 jaar in de hightech industrie werkzaam geweest te zijn, heeft mijn echte passie het gewonnen: het ontwerpen en maken van kwaliteitskleding. Ik zat als achtjarige al achter de naaimachine, het begon met poppenkleertjes, toen kleren voor mezelf en later ook voor anderen.

Ik ben Danielle Steman en in plaats van elektronenmicroscopen of chipmachines ontwerp en maak ik nu zakelijke dameskleding op maat.

Ik ben een creatieve optimist, maar ook een ongeduldige perfectionist.

Ik gruwel van regeltjes en voorschriften en ik wijk dan ook graag af van de gebaande paden. Daarnaast hou ik erg van kleur en dat probeer ik ook aan mijn klanten over te dragen. Weg met dat zwart en grijs! Ook met kleur kun je er op en top zakelijk uitzien.

Het is mijn missie om onderneemsters en high professionals te helpen hun boodschap uit te dragen door middel van outfits die hun persoonlijkheid benadrukken, met een perfecte pasvorm en geheel afgestemd op hun voorkeuren in plaats van wat de industrie voorschrijft.

Hoe is de switch tussen …. en … gegaan?

In 2011 heb ik een coupeuse opleiding afgerond en sindsdien heeft het altijd gekriebeld om er op een professionele manier iets mee te doen. Maar mijn omgeving en vooral ikzelf heeft dat altijd tegengehouden. Toen ik eindelijk de beslissing had genomen was de uiteindelijke switch eigenlijk zo gepiept, maar daar ging wel een moeilijke periode aan vooraf.

In april 2014 vertrok ik voor een jaar naar Amerika om daar voor het bedrijf waar ik voor werkte aan de slag te gaan. Leuk! Avontuur! Helaas (maar nu achteraf gelukkig) liep dat anders dan gedacht…

Het begon er al mee dat ik in plaats van tijd kreeg om te acclimatiseren en zaken te regelen meteen doorgestuurd werd naar de andere kant van het land. Vervolgens werd ik 3 weken in de nachtdienst geplaatst (waar ik letterlijk ziek van werd), en tot overmaat van ramp werd ik gedumpt door mijn toenmalige vriendje (die in NL achtergebleven was) en zo nog allerlei op zich kleine dingetjes maar in mijn gedacht hele grote olifanten. Kortom, alle shit kwam samen en dat zorgde ervoor dat ik tegen het eind van 2014 jankend op de bank zat. Dat kwam niet alleen door de omstandigheden, maar ik vooral hoe ik op deze omstandigheden reageerde. Ik besefte me dat er dingen speelden die ik niet in mijn eentje kon oplossen. Tijd om hulp te zoeken dus.

Gelukkig kon ik vrij snel toen ik weer terug was in NL bij een psycholoog terecht (mei 2015). Naast allerlei andere zaken liet ze me ook nadenken over wat ik nu écht wilde wat betreft werk. En daar kwam al snel uit dat ik niet nog 25 jaar het werk wat ik deed wilde doen en dat ik het liefst voor mijzelf aan de slag wil gaan. De vraag was toen nog alleen ‘als wat dan’? Iets met kleding maken stond toch wel met stip bovenaan, maar de kledingbusiness is niet echt de makkelijkste. Maar gaandeweg ging ik steeds meer geloven dat als je iets wilt je het ook kunt. En uiteraard heb ik onderzocht hoe dat levensvatbaar zou kunnen zijn. En dat heeft ertoe geleid dat ik ongeveer in juli 2015 definitief de knoop doorgehakt heb om voor mijzelf te beginnen als coupeuse.

Ik ben toen meteen minder gaan werken (van 40 naar 32) en toen ik in januari 2016 écht gestart ben, ben ik zelfs teruggegaan naar 20 uur. Maar dat werkte voor mij niet. Ik deed op die manier twee dingen maar half. Daarnaast werd ik ongewild op een ander project gezet bij een baas waar ik niet mee overweg kon, dus toen was het na twee maanden heel makkelijk om ontslag te nemen. En dus ben ik sinds juli 2016 fulltime voor mijzelf aan de slag 😊

Hoe is het voor jou om werk te doen waar je gelukkig van wordt?

Ook al is het hard werken en levert het in het begin niks tot weinig op, ik blijf erbij dat dit de beste beslissing ooit is. In deze opbouwfase maak ik regelmatig werkweken van 60 uur, maar het voelt niet als werk. Tis niet dat ik ongelukkig werd van mijn vorige werk, maar echte voldoening haalde ik er ook niet meer uit. En weg zijn uit die kantoortuin is helemaal een verademing!

Ik vind het lastig om te omschrijven hoe het is om werk te doen waarin ik mijn creatieve ei kwijt kan, op momenten dat het mij uitkomt en in een kleurrijke omgeving. Het geeft me ontzettend veel energie, voldoening en plezier. Elke dag voelt als vrijdagmiddag!

Wat heeft het je gebracht je droom achterna te gaan?

Zoveel…

Uiteraard een boel praktische vaardigheden (netwerken, marketing, administratie, netwerken, bloggen, website,  etc, etc).

Maar vooral de persoonlijke vaardigheden zijn waardevol.

Ik doe nu dingen die ik zelf wil en niet meer om anderen een plezier te doen of om aan de verwachtingen te voldoen.

Ik geloof in mijn eigen kunnen en dat ik inderdaad wel wat (zinnigs) te vertellen heb. En dat er mensen op mijn producten en diensten zitten te wachten.

Ik durf zichtbaar te zijn en de laatste tijd ook steeds meer van mijzelf te laten zien, ookal stoot ik daar misschien mensen mee tegen het hoofd.

Ik maak me niet meer druk om de fouten die ik maak. Dat zijn waardevolle leermomenten waardoor ik het de volgende keer alleen maar beter kan doen. Ook met de fouten van een ander ga ik veel relaxter om.

Nou heeft dat niet alléén met mijn droombaan te maken, maar met het hele veranderproces. Maar dit is wel sneller en sterker ontwikkeld door het najagen van mijn droom 😊

En uiteraard geeft het enorm veel voldoening. Omdat ik zoveel nieuwe dingen aanpak, is het regelmatig “yes, dat heb ik toch maar mooi weer geflikt”. En dit heeft een sneeuwbaleffect, want dat denkt ik ook steeds vaker van de dingen die (al) heel normaal zijn.

Welke lessen heb je geleerd tijdens de weg naar jouw droombaan?

Behalve een hoop praktische lessen zoals toch soms eerst na te denken en dan pas te doen, drie keer na te denken waar je je geld aan uitgeeft (dit inzicht kwam pas nádat m’n geld op was overigens), heb ik vooral geleerd te vertrouwen dat het wel goed komt. Ik heb zoveel ‘fouten’ gemaakt het afgelopen jaar en 9 van de 10 keer kwam alles zonder al te veel moeite op z’n pootjes terecht. Soms op de bedoelde manier, maar vaak ook net even anders, maar wat achteraf dan beter bleek.

Ik heb langzaamaan ook geleerd om op mijn eigen gevoel en ideeën te vertrouwen. In het begin was ik nog heel erg zoekende (met name naar ‘hoe run je een bedrijf’) en dan is het heel makkelijk om te luisteren naar anderen en daar blind op te vertrouwen. Het is niet dat ik niet meer luister naar anderen, juist wel, maar op een andere manier. Ik pik eruit wat voor mij bruikbaar is en als dingen voor mijn gevoel niet voor mij werken pas ik het op mijn manier toe of helemaal niet.

Een andere les die ik nog aan het leren ben is om ook tijd voor mijzelf te nemen. Vooral als je thuis in je eentje aan je eigen bedrijf werkt is het heel makkelijk om heel veel uren te draaien. Maar de boog kan niet altijd gespannen zijn en het is echt belangrijk om jezelf minimaal één vrije dag per week te gunnen en ook vrije avonden. Het is toch nooit af, hoe hard je ook werkt…

En of dit een succes wordt of niet, dit is wel de beste beslissing ooit. En ik heb inmiddels al zoveel geleerd, dat het hoe dan ook geen failure is.

Heb je tips of een aanmoediging voor anderen in hun zoektocht naar hun droombaan?

Laat je vooral niet tegenhouden door wat je omgeving ervan vindt. Er zijn altijd mensen die alleen maar beren op de weg zien. Denk zelf niet in problemen, maar in mogelijkheden en vertrouw erop dat alles goed komt. Er zullen vast momenten komen dat je liever wat langer nagedacht had, maar in het algemeen geldt, gewoon doen en niet eerst alles tot in de puntjes uitwerken. Het loopt in de praktijk vaak toch anders. En jij bent de echt enige die ziet dat het niet perfect is…

En vergeet niet jezelf regelmatig een schouderklopje te geven voor wat je allemaal al bereikt hebt, hoe gewoon het ook lijkt.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*